porqué calar?

Nos últimos tempos tódalas mañás erguíame da cama cun mesmo pensamento. É millor calar?. A dúbida mantíñase nesa balanza traidora da chamada reflexión do sí ou non.  Lonxe dos arrebatos da xuventude  de  enarbolar a bandeira constante da xusticia e preto da madurez conservadora e escéptica ante as cousas, existe un sentimento racional do manteñemento da dignidade.
Só frente ó mundo das normas , só frente a barbarie "dos ignorantes e feridos e escuros", só.

(Entre os libros,as augas,as historias de verdades e mentiras,as palabras de todos nós entrecruzándose ,encontrábanse as nosas palabras "cruzadas ",despertabas hacia mi , casi en forma de verso. E eu temendome torpe de non pillalas,a elas,as túas palabras,- había tantos obstáculos para os meus oídos. Te sentí  como si foses unha fada dos contos, unha adiviña.  Non estaba segura, non podía casi creelo pero estabas a falarme como si houberas viaxado nesas horas xunto a mí , non só no meu pensamento senon tamén na miña miña atrapada emoción. Te recordas?)

p.s