O primeiro almorzo. A despedida. Un desexo

Lembro e non esquezo a chegada: encontrarvos a todos reunidos arredor da mesa do almorzo. O estourido da alegría ao me ver entrar. A dozura do cariño, máis doce aínda, se cabe, que as riquísimas tortas de Marisé e Javier.

Lembro, e non esquecerei xamais, a despedida demorada. Dicirnos adeus no cenador, bosque de apertas e bicos, sen querer dicirnos adeus. Porque nos gustaría que o tempo conxelado dunha fin de semana durase até o infinito.

Pero, que sería do anoitecer se soubesemos que vai estar aí aceso para sempre? Perdería unha das razóns da súa beleza: a fraxilidade. Saber que cada minuto que pasa é un minuto menos prende o desexo de gozar o seguinte que chega na súa totalidade. Porque tamén este ha pasar.

Poder dicirvos/dicirnos todo isto, sen un atisbo de dúbida, é, ao meu entender, unha das razóns que xustifican a posteriori o atinado nome deste club literario: a maxia das palabras.

Hai, houbo e haberá maxia entre nós sempre. Velaquí o meu desexo. 

x.a.