Blogia

La noche inmediata

descansando

descansando

ARENGA PARA ESCRITORES ENFERMOS DE INCERTEZA UN DÍA ANTES DA INAUGURACIÓN DO SOLSTICIO DE VERÁN

MEDO Á PÁXINA EN BRANCO

A páxina en branco asusta, mais o importante é facer os primeiros rabiscos, os primeiros borranchos, as primeiras rabuñaduras que conforman ese acio de letras que son as palabras.

Toquinho (estou a escoitar Desafinado, antoloxía da música brasileira), que nunha folla calquera debuxa un sol amarelo debuxa tamém algunhas nubes, e logo unha fermosa paisaxe con todas as cores da acuarela para que veña Leozinho de Caetano pasear por ela. O editor de Fernando Pessoa, que escribía en papeis perecedoiros, xuntou en libro un cento de panos de mesa rabiscados e publicou un dos mellores libros da literatura mundial: o livro do dessassossego (os eses que asubían e me trasladan á infancia, un graciñas dende aquí á miña avoa por me ter iniciado na linguaxe do desasosego)

O QUE DIRÁN OS OUTROS

Este temor a escribir baséase no que a opinión pública (é dicir, os outros, amigos, colegas, mozas, mozos, maridos, mulleres, parellas varias, mestres, envexosos, divos, xornalistas, críticos, profes de obradoiros literarios…) dirán sobre o texto feito, no que se entregan os folios como que achega un anaco do corazón mancado pola beleza. Todos eles sen dúbida teñen responsable de que esta tímida iniciativa de expresar ideas, disuada a moitas persoas do feito de simplemente intentalo. (Pido escusas anónimas a todos aqueles a quen a miña palabra cruel levou ao non acto da escrita)

ESCRIBAMOS SI PERO SOBRE QUE!

O medo de escribir debe ser enfrontado, e como a práctica leva à perfección, escribamos!

Sobre que?

O doce que comemos esta mañá na hora do almorzo despois de facer a promesa firme de comer unha mazá.

 O xampú co que lavamos o cabelo logo dun espléndido día de praia do mes de xuño, a piques de inaugurar a estación da calor e as prais brillantes, un xampú que recendía a lavanda ou a trigo centeo e que prometía unha vigorosidade e vigor na nosa calvicie.

A cita que teño mañá cun fotógrafo incrible pero inseguro que nos vai amosar estampas imaxinarias de palabras de luz ao centro do desamparo.

 O tema?

Que máis ten! Non é importante… mentres escribamos.

Leyendo a Xosé A.Neira Cruz

Leyendo a Xosé A.Neira Cruz

"Leer una página de los libros de su almohada era el ritual que abría el camino de los sueños, hasta que efectivamente los sueños empezaban a llegar y la lectura puntualmente retenida en un párrafo -el primero en perder la batalla frente al cansancio-, se postergaba hasta la noche siguiente.El libro pasaba a descansar junto a sus compañeros dentro de la caja lacada y sus palabras, como un relleno invisible de tranquilidad, habitaban el soporte sobre que la mujer posaba su cabeza para dormir."

"No poder leer no significa no poder contar...............................las historias de los míos se habían ido escribiendo en el aire, a base de palabras superpuestas de generación en generación..........."

"Sentí envidia de ella. Sentí que deseaba para mí un destino parecido. No quería ser un muerto más sin libros propios, sin al menos mis nueve libros de la vida, personales e intrasferibles..........................................................................................................................................................................................................................................................."

p.s

New-York (Federico Garcia Lorca)

Busco entre mis libros,"Poeta en Nueva York",se acerca mi viaje a esa ciudad y que mejor que llenar mi mochila de la lírica y las emociones que sintió Federico.(Transcribo)

 

Los dos elementos que el viajero capta en la gran ciudad son: arquitectura extrahumana y ritmo furioso. Geometría y angustia. En una primera ojeada, el ritmo puede parecer alegría, pero cuando se observa el mecanismo de la vida social y la esclavitud dolorosa de hombre y máquina juntos, se comprende aquella típica angustia vacía que hace perdonable, por evasión, hasta el crimen y el bandidaje.

Las aristas suben al cielo sin voluntad de nube ni voluntad de gloria. Las aristas góticas manan del corazón de los viejos muertos enterrados , estas ascienden frías con una belleza sin raíces ni ansia final, torpemente seguras, sin lograr vencer y superar,como en la arquitectura espiritual sucede, la intención siempre inferior del arquitecto. Nada más poético y terrible que la lucha de los rascacielos con el cielo que los cubre. Nieves, lluvias y nieblas subrayan, mojan, tapan las inmensas torres pero estas ciegas a todo juego expresan su intención fría, enemiga de misterio y cortan los cabellos a la lluvia o hacen visibles sus tres mil espadas a través del cisne suave de la niebla.

La impresión de que aquel imenso mundo no tiene raíz os capta a los pocos días de llegar y comprendéis de manera perfecta cómo el vidente Edgar Poe tuvo que abrazarse a lo misterioso y al hervor cordial de la embriaguez en aquel mundo.

África es el principio)

Junio

Una mañana de junio, muy temprano, nos despertó un ruido muy raro.Era apenas audible . "¿Oyes algo"?, musité  a Jacobina que, con el susto, se había acurrucado junto a mí en la paja. "Sí", respondió. "Suena por arriba,en el techo." Todos miramos hacia allí. "Es una polilla", dijo Pancho. Y, ciertamente había una polilla revoloteando por el techo. "Tiene que ser maravilloso poder volar. Y es fácil. Lo único que necesitamos son alas", dijo Pancho. Para entonces ya estábamos todos completamente despiertos. "¡Hagamos alas!", dijimos. Y nos levantamos de un salto, listos para poner manos a la obra. "¿Os acordáis de los paraguas?", dijo Pancho. "Bueno, pues un ala es como medio paraguas." Trabajamos todo el santo día. Luego,  completamente molidos, nos fuimos a dormir. Cuando nos despertamos a la mañana siguiente, ya hacía mucho que había salido el sol. "Hoy  es nuestro bautismo de vuelo", anunció Pancho. Así  que nos fuimos todos a los prados, cargando nuestras alas a la espalda. "Este es un buen sitio", dijo Pancho, señalando una bandada de mariposas que jugaba, en el aire, como una nubecilla de forma variable. Tomó carrerilla y dio un salto en el aire lo más alto que pudo. Y, al punto, cayó como una piedra sobre la hierba, sin haber agitado las alas. "No va a ser fácil", murmuró, decepcionado, pero dispuesto a intentarlo otra vez. Y otra vez aterrizó de golpe, ahora de espaldas. Otros también lo intentaron , pero con idéntico resultado. "Me parece que será mejor esperar a la próxima primavera", suspiró Pancho. Así que nos quitamos las alas, nos acostamos sobre la hierba y contemplamos las mariposas en lo alto. Cada uno escogió una mariposa e imaginó que era él , o ella , quien volaba en el cielo. "Yo soy esa pequeñita de las alas moradas", dijo Geraldine. "Y yo esa de las alas blancas", dijo Titi. "Pues yo aquella de allá, la de topos negros y cola." Pancho era el único que no decía nada. Se veía a sí mismo,  volando sobre el prado. Y , en su imaginación saludaba,  feliz , a sus hermanas y hermanos , que seguían en la hierba, allá abajo.

Leo Lionni . "¡Prohibido a los gatos!" Editorial Lumen

p.s

El experimento

No funcionó. Comprobé el apunte. Marta sonreía en cada letra y sus palabras resonaban en mis oídos: “Nunca serás un científico.” No me importaba el trabajo porque solo era para subir nota, pero el gesto de Marta sí.  Recomencé. Aumenté un pizco más las proporciones. El matraz se oscureció. Lo agité despacio La masa oscura burbujeó, se formaron islas plateadas. Cuando añadí el polvo azul la mezcla pareció respirar con bocanadas amarillas que proyectaron luces rojas por todo el cuarto. Tuvieron que contármelo.

Angustia

Iba pensando si me llegaría la calderilla para pagar. Sentí unos pasos a mi espalda tan rápidos como los míos, una figura oscura me seguía, se me echó encima en el momento que iba a bajar al parquin -Tenga su monedero, se le cayó en el pub.

Casi cien

Me decías:

-No, no hay varios viajes. La vida es un único periplo hasta la estación término.

Me lo decías y te oía, pero jamás te escuchaba. No me paré a leer las instrucciones al dorso del billete, como siempre.

Pero éste iba a ser un viaje distinto.

Este era el viaje, y todavía no lo sabía. Tú, principio y final de vía. Yo acortando las distancias entre el deseo y la revelación. Faltó un tramo para llegar a ti. Ese que ya jamás podré recorrer. Noventa y nueve veces intuyéndote en el trayecto del casi alcanzarte.

APUNTES PARA UN BLOG INFINITO

Memorias dunha Fin de Semana Maxia das Palabras

Xoguei a ensaiarme

escritora

contadora

engaioladora de mentiras máxicas feitas de palabras

NUNHA FIN DE SEMANA MÁXICA NA QUE NOS XURAMOS AMIZADE INCONDICIONAL E ETERNA

Amizade incondicional e eterna porque, como ben escribiu Xosé Antón, nos une a necesidade existencial de contar, de escoitar contos, de soñar palabras.

Amizade incondicional e eterna porque en todos nós agromaron eses sentimentos esquecidos que nos foron habitando dende a infancia e que se  nutren de querencias, ausencias e errancias varias. O que fomos, o que somos, o que nos falta. O QUE NOS UNIU UN DÍA E XA NON NOS SEPARARÁ NUNCA.

Amizade incondicional e eterna que será o xermolo para construír este blog colectivo tan intenso e interesante que non haberá nunca ninguén en ninguha parte que desexe que se acabe nunca, porque este blog ten a esencia de todas as boas novelas, de todas as utopíaa e  a beleza da desembocadura plácida do Mandeo nas xunqueiras enmarañadas de Paderne.

Un blog imaxes de todos nós.

Las cinco en punto

 Pasó junto a la mesa, separó las cortinas y abrió la ventana, para que entrara el olor intenso del jazmín.

La tetera humeaba junto a la fotografía y al libro. Antonia alisó la falda, ahuecó el pelo y echó en la taza el té caliente, y un chorrito de leche. Removió despacio haciendo un guiño al rostro serio.

Deberías recordarlo, querido. Nunca echo azúcar.

Abrió el libro, acarició el pliego ilegible y mientras saboreaba el té susurró las palabras que ya eran solo recuerdo. 

 

SOMOS AS IMAXES QUE NOS VAN CONSTRUÍNDO:

IMAXE PRIMEIRA: A  FORMIGA FEDERICA ou a REIVINDICACIÓN DUN ESPAZO-ESTATUS PARA OS CONTADORES DE HISTORIAS

A dunha nena fascinada ante a visión dun exército infinito de formigas afanadas na recolleita de froitos para o inverno.

Longas e duras xeiras de traballo en procesión cara ao formigueiro.

E nun recanto do camiño a formiga Federica que contempla o solpor con ollos abraiados porque:

 sempre ten que haber alguén que crea na beleza.

que se fascine coas luces do solpor que forman parte das palabras que logo son contos.

que  forman parte das historias coas que sobrevivir nas longas noites de inverno.

QUE DEBES LER:

LIONNI, Leo

Ilustrador norteamericano. 1910-1999. Nació en Ámsterdam. Economista, trabajó en Italia en los años 30. Emigró a los EE.UU. en 1939 y fue contratado en Nueva York como director artístico de una agencia de publicidad. En 1949 empezó a trabajar en la revista Fortune, que abandonó en 1961 para dedicarse a otras actividades: pintura, escultura, diseño gráfico... y álbumes ilustrados, campo en el que fue un pionero. Falleció en Roma.

 

Frederick

(Frederick, 1963)

Barcelona: Lumen, 1993, 8ª ed.; 28 pp.; trad. de Ana María Matute; ISBN: 84-264-3529-7. Nueva edición en Sevilla: Kalandraka Ediciones Andalucía, 2004; 40 pp.; col. Libros para soñar; trad. de José Manuel Gonzalo Barreiro; ISBN: 84-933759-1-8.

6 años: primeros lectores.

Álbumes ilustrados.

Familia de ratones en la que todos trabajan preparando la llegada del invierno frío, gris y aburrido. Pero Frederick no trabaja como los demás. Cuando le preguntan por qué no lo hace, Frederick les explica que sí trabaja: recoge rayos del sol, y colores, y palabras... Y, en efecto, cuando llega el invierno, Frederick saca sus provisiones.

Nadarín será el ojo.


Frederick es un modelo de cómo afrontar unas cuestiones difíciles de explicar a los niños: la sensibilidad distinta de algunas personas, el valor del arte para enriquecer la vida... Es también el reverso del cuento La cigarra y la hormiga, la reivindicación o conquista de un espacio para novelistas.

Bibliografía:
Morán, José. De fábulas, ratones y niños. Recordando a Leo Lionni. Revista PEONZA, n. 56, abril del 2001.

a maxia das palabras

 A maxia das palabras,a dos silencios, a do  suave roce  no pensamento,a do apunte e da instantánea.A maxia de tod@s nós .

O primeiro almorzo. A despedida. Un desexo

Lembro e non esquezo a chegada: encontrarvos a todos reunidos arredor da mesa do almorzo. O estourido da alegría ao me ver entrar. A dozura do cariño, máis doce aínda, se cabe, que as riquísimas tortas de Marisé e Javier.

Lembro, e non esquecerei xamais, a despedida demorada. Dicirnos adeus no cenador, bosque de apertas e bicos, sen querer dicirnos adeus. Porque nos gustaría que o tempo conxelado dunha fin de semana durase até o infinito.

Pero, que sería do anoitecer se soubesemos que vai estar aí aceso para sempre? Perdería unha das razóns da súa beleza: a fraxilidade. Saber que cada minuto que pasa é un minuto menos prende o desexo de gozar o seguinte que chega na súa totalidade. Porque tamén este ha pasar.

Poder dicirvos/dicirnos todo isto, sen un atisbo de dúbida, é, ao meu entender, unha das razóns que xustifican a posteriori o atinado nome deste club literario: a maxia das palabras.

Hai, houbo e haberá maxia entre nós sempre. Velaquí o meu desexo. 

x.a.

As razóns deste blog

As razóns deste blog

O desexo de escribir forma parte do braille da nosa pel. Se nos regalas unha caricia, é posible que percibas que estamos repletos de palabras. Que a nosa epiderme reborda historias. Que queremos contar(che) o mundo. Que desexamos ser lidos. Que nos gusta tanto ler. Que amamos os cantos e os contos. Que nos gustamos descubrindo un novo/vello libro fascinante. Que nos queremos. Que nos lemos, e na medida en que nos lemos, nos aprendemos a querer un pouco máis.

Que somos amig@s.

Despois dun ano enteiro véndonos as caras cada martes, no MACUF, ao abeiro da Maxia das Palabras, e despois dunha máxica fin de semana partillada na Casa do Sixto, en Paderne, ese lugar onde soñar as mellores historias mentres se fai a dixestión, se ve un anoitecer de fábula, se fai a dixestión, se conta un conto encadeano, se fai a dixestión, se ri sen cancelas, se fai a dixestión... Despois de facernos amig@s e compañeir@s de todas estas farturas, dixestivas e espirituais, literarias, sempre literarias, acordamos, en pleno xogo de sermos o que queremos ser, facernos tamén blogueiros: abrir este espazo entre o presente e a lembranza que nos una para sempre.

"la noche inmediata" son tres palabras perdidas no interior de El escarabajo, obra de Manuel Mujica Láinez aberta ao chou mentres buscabamos un nome para identificar este blog.

As mellores historias sempre nacen así: ao acaso. Na inmediatez dun desexo que se fai noite para contar até que o sono nos mergulle en soños sen fin, esoutra maneira de lermos.

Benvid@ á nosa noite de historias sen fin.

Queda con nós, escríbenos se queres, na lingua que che pete, desde a parte do mundo na que vivas. Todos e todas nós somos o variopinto retrato da diversidade.

Só che pedimos a cambio o que diciamos ao comezo: unha caricia sobre a nosa pel que che ensine a descubrir o braille das historias que levamos dentro.